In een rollercoaster van emoties, schoten bij Melle Mandemakers (28) de afgelopen weken zijn gevoelens even alle kanten op. Want waar de verdediger van Achilles Veen onlangs vader werd van zijn eerste dochter, raakte hij ook opnieuw zwaar geblesseerd. En dus komt hij dit seizoen, hoogstwaarschijnlijk niet meer in actie voor de derdedivisionist. “Stoppen staat niet in mijn woordenboek.”
Terwijl dat gezien zijn recente blessureverleden, misschien helemaal niet zo gek zou zijn. Maar om dat te begrijpen, moeten we terug in de tijd. “In december is het twee jaar geleden dat ik mijn kruisband en meniscus heb gescheurd.” Een goede revalidatie later, stond Mandemakers rond december weer op het veld. “Toen was het de bedoeling dat ik weer mee ging trainen, maar kreeg ik een kleine terugslag.” Afgelopen seizoen opgegeven, richtte de inwoner van Veen zich volledig op dit seizoen. “We hadden een mooi plan gemaakt om alles geleidelijk weer op te bouwen.”
Slechte timing
Zogezegd, zo gedaan. “Dat ging goed, tot week drie of vier van de voorbereiding. Toen zakte ik opnieuw compleet door mijn knie.” En dus schoten er meteen weer allerlei doemscenario’s door zijn hoofd, vertelt Mandemakers. “Maar ik kon nog wel lopen en er kwam niet echt vocht in, dus dan krijg je toch hoop.” Zeker toen ook verschillende fysiotherapeuten, zich niet voor konden stellen dat hij opnieuw zijn kruisband gescheurd zou hebben. “Het ging de dagen daarna nog steeds niet soepel, maar één van de fysio’s zei tegen mij: het lijkt me sterk dat er iets kapot is.” Voor de zekerheid toch contact gezocht met een orthopeed van Bergman Clinics, besloot Mandemakers een MRI-scan te laten maken. “Daaruit bleek dat ik opnieuw mijn meniscus had gescheurd en ook mijn kruisband hing nog maar aan een paar vezels.” Met een hoogzwangere vriendin, kon de timing bijna niet slechter. “Daarom wilden ze mij nog niet opereren, dus ik moet binnenkort bellen om te kijken wanneer ik voor de tweede keer geopereerd kan worden.” Vorige keer al een deel van zijn meniscus weggehaald, zouden ze die ditmaal liever willen hechten. “Op het moment dat het gebeurt, ben je even helemaal klaar met dat voetbal. Maar aan de andere kant, heb ik het traject de vorige keer niet als vervelend ervaren. Ook omdat ik vaak onder werktijd kon revalideren. Ondanks dat het fysiek en mentaal natuurlijk wel zwaar is. Wat dat betreft zit je echt in een rollercoaster van emoties.”
Knaagt aan je
Helemaal, nadat zijn vriendin twee weken geleden beviel van dochter Liv. “Het gaat buitengewoon goed met de kleine! Hier en daar wat gebroken nachten, maar verder mogen we niet klagen.” Klagen, is sowieso niet iets wat Mandemakers doet. Ook niet nu hij voor de tweede keer zijn kruisband heeft afgescheurd. “Ik ga sowieso opereren en alles geven om weer fit te worden.” Om ooit, weer tegen een bal te kunnen schoppen. “De eerste keer dat het gebeurde was ik 26, straks als ik weer fit ben, ben ik 29. Maar stoppen, staat niet in mijn woordenboek.” Zelfs niet, toen hij afgelopen seizoen moest toezien hoe zijn ploeggenoten met een straatlengte voorsprong, negentien punten, kampioen werden van de vierde divisie. “Dat heb ik alleen maar vanaf de zijlijn beleefd. Maar gelukkig hadden we een heel fijne en hechte groep, en deden we het echt met z’n allen. Daardoor voelde ik mezelf toch wel onderdeel.” Hoe zuur het ook was. “Het is natuurlijk geweldig om kampioen te worden, alleen is het vervelend dat je geen steentje bij kunt dragen.” Helemaal, omdat ze bij Achilles Veen al langer smachten, naar die promotie naar de derde divisie. “Dan lukt het eindelijk en ben je er toch niet echt bij. Dat knaagt stiekem toch wel aan je.” Al overheerst bij hem, vooral de trots. “Ik heb enorm genoten van die gasten. Zo overtuigend kampioen. En dat terwijl we eigenlijk niet eens zo goed begonnen. Maar daarna vielen alle puzzelstukjes in elkaar en was het echt een geoliede machine. Dan gaat het allemaal vanzelf.” Zelfs als je een keer achter komt. “Iedereen kon een goal maken, dus we wisten dat we altijd zouden scoren.”
Intensiteit
Waarom denkt Mandemakers dat ze uiteindelijk kampioen zijn geworden? “De selectie was fantastisch. Zowel qua sfeer, als kwaliteit. We werden niet minder als we moesten wisselen.” En eenmaal in zo’n flow. “Zie een team daar dan maar eens uit te krijgen als tegenstander. Dan lukt ook alles.” Dit seizoen lukt het tot nu toe, onder leiding van Fop Gouman, een stukje minder. “We wisten dat de derde divisie een heel ander niveau is en dat we uit een ander vaatje moesten tappen.” Een beetje pech met het programma, bivakkeert Achilles Veen daardoor nu in de onderste regionen. “In de eerste paar wedstrijden, kregen we ongeveer de hele top zes van vorig jaar.” Wat is volgens hem het grootste verschil met de vierde divisie? “Vooral de intensiteit. Het gaat allemaal een stukje sneller, en iedereen is fitter én scherper.” En dus zullen ze daar zelf, snel in mee moeten. “Je krijgt minder kansen, dus de kansen die je krijgt, moet je echt afmaken. Want de tegenstander doet dat wel.” Desondanks, maakt Mandemakers zich voorlopig nog niet al te veel zorgen. “Onze doelstelling is handhaven. Daar heb ik alle vertrouwen in. We moeten ook niet te veel bezig zijn met tegenstanders, we hebben al vaak genoeg laten zien dat we kunnen voetballen.” Maar zeker op dit niveau, wordt er meer gevraagd. “Fysiek moet er nog wel een tandje bij. Dat is ook een kwestie van niet geblesseerd raken. Nu zitten we soms met tien man op de tribune, dat is natuurlijk veel te veel. Daardoor zijn ook alle automatismen van vorig jaar weg. Anders is het ook makkelijker om nieuwe spelers in te passen.”
Veense jongen
Nieuw is Mandemakers zelf, wat dat betreft al enige tijd niet meer. “Ik voetbal al heel mijn leven bij Achilles Veen. Vanaf het moment dat ik kon lopen.” Begonnen bij de Kabouters, doorliep hij de gehele jeugdopleiding en werd hij in de E’tjes gescout door FC Den Bosch. “Daar ben ik uiteindelijk afgevallen.” Veel pijn, deed hem dat met terugwerkende kracht niet. “Ik ben hier van jongs af aan opgegroeid en heb altijd met mijn vrienden gevoetbald. Dat hoop ik ook nog een tijdje te kunnen doen. Dit is gewoon mijn club!” En dat gevoel, is wederzijds, heeft Mandemakers gemerkt. “De supporters vinden het hier fantastisch als een Veense jongen in de selectie zit. Dat is toch wel iets om trots op te zijn. Dat is best uniek.” Twee jaar bij het tweede gevoetbald, maakte hij in het seizoen 2018/2019 de overstap naar het vlaggenschip. “Pas toen Dennis van der Steen als trainer kwam, ben ik basisspeler geworden. Dat is nu vier jaar geleden.” Van der Steen na afgelopen seizoen vertrokken naar DOVO, kwam Mandemakers onder zijn leiding, centraal achterin terecht. “Heel vroeger was ik spits, maar daarna heb ik altijd als verdedigende middenvelder gespeeld. Centrale verdediger, was eigenlijk een beetje uit nood geboren. Maar dat beviel zo goed, dat het mijn positie is geworden. Zo ben ik eigenlijk in het team gegroeid.” En dat hoopt Mandemakers, die vanwege zijn werk voor een groothandel in planten de hele week Duits praat, straks na zijn blessure opnieuw te doen. “Dat spreken we af!”