HOOFDPLAAT – Nadat zijn club v.v. Hoofdplaat besloot te fuseren met Biervliet tot HBC’22 ging Rick Ghijs mee. Maar na één seizoen was het gevoel toch niet waarop hij hoopte en koos voor IJzendijke. Nu er is besloten de fusie te beëindigen was dat voor de verdediger een signaal om terug te keren bij v.v. Hoofdplaat dat dit seizoen niet uitkomt in het standaard- maar in het reservevoetbal.
“Dat was voor mij absoluut geen reden om niet de stap te maken om hier op het dorp terug te keren om te voetballen. Ook mijn broer is Wouter is sinds dit seizoen teruggekeerd en dat is natuurlijk wel heel gaaf. Hij speelde bij SV Oostburg maar ook hij keerde direct terug toen bleek dat Hoofdplaat weer als zelfstandige vereniging zou doorgaan. En het bevalt geweldig. Gewoon met een groep vrienden en mijn broers Wouter en Gertjan op zondag een potje voetballen en daarna met elkaar een hapje eten hier op het dorp of een lunch met soep en broodjes in de kantine. Pilsje erbij en genieten van de derde helft.”
Rick is aanvoerder van het elftal en heeft bijna zijn gehele voetballeven doorgebracht op Sportpark De Oesterput. “Op dat ene seizoen HBC’22 en twee bij v.v. IJzendijke na dan. Ik heb met IJzendijke een kampioenschap behaald en een jaartje in derde klasse gevoetbald. Dat was wel mijn top als speler denk ik. Dus nu ik dat heb meegemaakt is het geen probleem om nu in het reservevoetbal actief te zijn. We hebben een leuke groep voetballers, allemaal vrienden van elkaar en daarmee samenspelen is me misschien nog wel meer waard dan elke week op een zo hoog mogelijk niveau voetballen.”
Hoewel de verdediger nog geen dertig is ziet hij zichzelf niet meer vertrekken bij de dorpsclub uit zijn woonplaats. “Nee, dit is ideaal. Ook in combinatie met het privéleven. Mijn zoontje gaat vaak mee naar de club en die geniet ook altijd. Er zijn voldoende mensen die een oogje in het zeil houden al, mijn vriendin is er ook vaak en dat is fijn. Hier is echt nog een dorps- en familiaire sfeer en dat is prettig. Natuurlijk proberen we om zoveel mogelijk te winnen maar zeker niet meer ten koste van alles.”
Nu ze weer actief zijn in het geelzwart hebben de vrienden, die wekelijks twee avonden trainen, met elkaar besloten om zo lang mogelijk bij elkaar te blijven. “Minimaal willen we allemaal het 100-jarig bestaan van onze vereniging meemaken. Dat is in 2031 dus we hebben nog een paar seizoentjes te gaan met z’n allen. Ik ben blij weer ‘gewoon’ bij Hoofdplaat te spelen. Daar is het voor mij in de jeugd ooit begonnen en zal het dus hoogstwaarschijnlijk ook weer eindigen.”