Ricardo Papilaja (38) is pas drie seizoenen actief als trainer. Vorig jaar debuteerde hij als hoofdtrainer bij ASV Arkel. Meteen werd hij kampioen, met tien punten voorsprong. Dit seizoen moet de ploeg laten zien dat het geen toeval was.
Dat kampioenschap kwam niet vanzelf, benadrukt Papilaja. “Je zou het bijna denken, met die voorsprong, maar het was niet altijd een makkie. We hebben best wel wedstrijden gespeeld waarin we het lastig hadden. Een mooi voorbeeld is Lekvogels uit, vroeg in de competitie. Toen wilden we maar niet scoren, en dan ga je op een gegeven moment een beetje tegen jezelf aan lopen voetballen.” Scoorde de ploeg eenmaal, dan ging het daarna vaak wel weer makkelijk. Ook geluk speelde mee. In de laatste fase van de competitie verspeelde Arkel weleens een punt, maar deden de concurrenten dat net zo goed.
De selectie is deze zomer breder geworden. Youri de Jong keerde terug, net als Dylan Verschoor. Daan Ruwaard kwam over van Unitas zondag. Daarnaast sloten nog drie spelers van Unitas zaterdag aan. “Mits iedereen fit blijft, zijn dat zeker drie versterkingen erbij.”
Van assistent tot kampioenstrainer
Papilaja’s trainerscarrière gaat snel. Zijn eerste seizoen was als assistent bij Asperen, waar hij driect kampioen werd. Vorig jaar volgde zijn eerste klus als hoofdtrainer, bij Arkel, en opnieuw was het prijs. Dit jaar werkt hij aan zijn cursus VC3, die hem bevoegd maakt voor de tweede klasse. “Ik wil zo hoog mogelijk komen. Ik hoop na dit seizoen VC3 te hebben, en uiteindelijk wil ik ook door met VC4. Hoe snel dat gaat, weet ik nog niet.”
Zelf voetbalde Papilaja jarenlang op een aardig niveau, bij Heukelum, Roda Boys, Schelluinen, WNC en LRC. Zijn hoogste niveau was destijds de eerste klasse, één klasse onder het hoogste amateurvoetbal-niveau. Hij is vooral gestopt omdat hij bij Heukelum medespelers miste die net zo fanatiek waren als hijzelf. “Ik wil gewoon met jongens op het veld staan die er alles aan willen doen. Niet jongens die het ook prima vinden als ze winnen of verliezen. Ik was altijd vet zuur als we verloren.”
Een echte dorpsclub
Over Arkel is Papilaja uitgesproken positief. “Het is gewoon een hele leuke dorpsclub. Over de hele breedte kent iedereen elkaar, en iedereen maakt een praatje met je. Het is een familievereniging, gemoedelijk, zonder dat er echt druk is om te presteren.” Wel ziet hij dat de club serieus bezig is om jeugdspelers te laten doorstromen naar de senioren, met een duidelijk plan.
Hoe hij bij Arkel terechtkwam? Bestuurslid Rocco Ooms belde in december. Papilaja deed op dat moment zijn trainerscursus, en Arkel zocht een jonge trainer. Een gesprek met de spelersraad volgde al snel, en de klik was er meteen. In januari werd het officieel bekendgemaakt. Het kampioenschap zelf bracht geen traan, maar wel spanning. In de slotfase moest een plichtsgetrouwe uitwedstrijd gewonnen worden. Toen het Arkel niet lukte om de wedstrijd naar zich toe te trekken, ontplofte Papilaja in de rust, tot groot plezier van de groep nu. “Daar wordt nog steeds om gelachen. Ik ging helemaal uit mijn plaat.” In de daaropvolgende wedstrijd wist de ploeg een kwartier voor tijd al dat het kampioen was. “Je hebt er een heel seizoen naartoe gewerkt.”