Na een belletje hier en daar, en het raadplegen van vrienden, kan er dit seizoen weer gevoetbald worden bij SNS. Want nadat de club afgelopen jaar niet genoeg spelers op de been kon brengen voor een eerste elftal, maakt de club nu een doorstart. Tot blijdschap van aanvoerder Peter Vroegindeweij. “Gelukkig hebben we weer een team op kunnen richten, anders was het klaar geweest.”
Een zin die ze in Stad aan ‘t Haringvliet, na een seizoen zonder standaardteam, eigenlijk niet meer kunnen horen. “We dachten dat het wel goed zou komen met het eerste elftal, er waren genoeg gesprekken met spelers, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd.” En dus stond de club een maand of twaalf geleden, voor een lastige beslissing. “Als je twaalf of dertien spelers overhoudt, dan houdt het op.” SNS trok zich noodgedwongen terug uit de competitie, en ging op zoek naar alternatieven. Ook richting de toekomst, vertelt Vroegindeweij (40). “Het heeft niet veel zin om bij de pakken neer te zitten. Dus zei Elco van Gurp op een gegeven moment: we moeten onze schouders eronder zetten en proberen om oud-spelers terug te halen.”
Uitgestorven
Zogezegd, zo gedaan. “Een belletje hier en daar, en wat vrienden gevraagd, begon het balletje snel te rollen.” Sterker nog. “We hebben nu een mannetje of 24. Zoveel heb je er ook wel echt nodig.” Niet om prestatief te gaan voetballen, maar als SNS 2. “We wilden gewoon eerst een team oprichten, het plezier weer terugbrengen en dan kijken wat de toekomst gaat brengen.” Wat die toekomst precies is, weet Vroegindeweij nu ook nog niet. “Natuurlijk hoop je door te kunnen groeien naar een eerste elftal, alleen willen we nu vooral plezier hebben.” Met jongens, die misschien al tien jaar niet meer hebben gevoetbald. “Daar zal nog wel wat aan de conditie moeten gebeuren, haha.”
Verder bestaat de ploeg met name uit spelers van twintig tot en met dertig jaar. Vroegindeweij zelf, behoort samen met een teamgenoot tot de oudste van het stel. “We hebben genoeg jongens waar we verder mee kunnen groeien. En daarnaast, hebben we ook met de 35+ afgesproken dat we elkaar proberen te helpen waar mogelijk. Alles voor de club.” En het dorp. “Stad aan ‘t Haringvliet heeft al bijna niks meer, als de voetbal dan ook nog wegvalt, is het dorp straks helemaal uitgestorven. Daarom moeten we er de komende jaren hard aan werken, om hier weer een eerste elftal te krijgen.”
Want ook mentaal, had het verdwijnen van het vlaggenschip een flinke impact, weet Vroegindeweij. “Clubmensen lagen er echt wakker van. Reden genoeg om er alles aan te doen, dat SNS kan blijven bestaan. Geen voetbal hier, mag niet gebeuren.” Vinden ze ook, op de rest van het eiland, heeft de inwoner van het dorp gemerkt. “We hebben heel veel positieve reacties gekregen nadat bekend werd dat we weer een team hebben opgericht.”
Even wennen
Een team dat onder leiding staat van Kiley Schuurman en Koos Melaard. “Kiley doet op donderdagavond de training, en Koos is er op zaterdag als extra begeleider ook bij.” Vroegindeweij zelf, mag opnieuw de aanvoerdersband dragen. “Daar ben ik toch best wel trots op!” Al is het voor de centrale verdediger, die al heel zijn leven bij de club speelt, ook nog wel even wennen. “Het voelt een beetje gek om zo laag te voetballen, maar ik heb daar alle vrede mee, als we maar door kunnen gaan.”
Ingedeeld in de achtste klasse, is niet alleen het niveau voor Vroegindeweij veranderd. “Ik heb veel nieuwe jongens om me heen, alleen draait het nog altijd gewoon om het spelletje.” En om winnen. “Ondanks dat we nu een tweede elftal zijn, zal ik nog steeds mijn mond niet houden. Dat heb ik al tegen die jongens gezegd. Zodat ze weten dat ik het niet vervelend bedoel.” Want één ding mag wel duidelijk zijn: “We moeten als groep vooral veel plezier hebben én het team bij elkaar houden. Dat is voor nu het belangrijkste.”
Hoe kijkt hij naar de toekomst? “Er speelt nog best wel wat jeugd van ons bij andere verenigingen, die willen we gaan benaderen, zodat ze lekker weer op het eigen dorp kunnen komen voetballen. Dat is uiteindelijk toch nog steeds het leukste.” Al beseft hij ook, hoe lastig dat is. “Ik denk niet dat we de enige club zijn, die het moeilijk heeft. Grote verenigingen hebben daar behoorlijk wat invloed op. Daardoor wordt er enorm getrokken aan spelers. Dat is voor een club als ons, natuurlijk funest.”
Toch hoopt de verdediger om van hieruit, misschien weer door te groeien naar een eerste elftal. “En als dat niet lukt, is dat ook niet erg. Het is allebei goed. Zolang we maar kunnen blijven bestaan.” Zowel voor zichzelf, als voor het dorp. “SNS is meer dan alleen voetbal. Onlangs hebben we ook gewoon ons jubileum gevierd, dat moest doorgaan. Daar ben ik ongelooflijk trots op.” Vroegindeweij staat dan ook te trappelen, om zijn witte shirt weer aan te trekken. “Misschien moeten we in het begin twee keer per week trainen, om wat conditie op te bouwen!”