Als voormalig jeugdspeler van NAC Breda en lid van de eerste selectie bij vierdedivisionist Unitas’30, is er voor Sam Vrancken eigenlijk niks leukers dan voetbal. En dus besloot hij afgelopen zomer, om samen met Pascal Ploeg, de JO16 onder zijn hoede te nemen. “Je krijgt echt een band met die jongens.”
In zijn geval als assistent-trainer. “Het is leuk om met die gasten om te gaan en te zien dat ze het steeds leuker gaan vinden. Ook omdat we nu wat meer wedstrijden winnen.” Want voor de winterstop, verloor de JO16 van Unitas’30 vooral veel, vertelt Vrancken (20). “Toen zaten we in een te zware competitie.” Een niveautje gezakt, van Divisie 5 naar de hoofdklasse, gaat dat nu een stuk beter. Je merkt dat ze stappen maken, dat is mooi om aan bij te dragen!”
Lange avonden
Samen met Pascal Ploeg, en zijn jongere broertje Lucas. “Vaak zijn we met zijn drieën op de training, zodat we allemaal een vorm kunnen doen.” En dat begon allemaal, afgelopen zomervakantie. “Pascal is een vriend van mij en doet de VC2-opleiding bij de KNVB. Toen hebben we het erover gehad, dat we misschien samen iets wilden gaan doen.” Zo geschiedde. “Ik werk ook bij Voetbalschool TIC, dus ik vind het sowieso leuk om training te geven.” Al is de combinatie van zelf voetballen én training geven, best wel zwaar, heeft Vrancken gemerkt. “We trainen allebei op dinsdag en donderdag, dus dat zijn vaak lange avonden.” Echt ambities om trainer te worden, heeft de inwoner van Etten-Leur dan ook niet. “Ik zit goed op mijn plek bij TIC, en daarnaast zit ik in het eerste jaar van mijn opleiding Fysiotherapie. Daar wil ik later graag iets mee gaan doen.” Naast natuurlijk het voetballen bij Unitas’30. “Dit is mijn tweede seizoen bij het eerste.” Nadat hij ooit was begonnen, in de jeugd van de club. “Ik heb hier vanaf mijn vijfde tot mijn tiende gespeeld, daarna werd ik gescout door NAC Breda en heb ik daar acht jaar lang in de jeugdopleiding gespeeld.” Tot hij last kreeg van blessures en toch ook wel het plezier verloor. “Toen heb ik op een gegeven moment zelf een gesprek aangevraagd, en zeiden ze bij NAC, dat ze het dan verstandiger vonden om mezelf op school te richten.”
Voor het plezier
Hoe bevalt het hem tot nu toe, terug in het amateurvoetbal? “Heel goed! Onze groep is top en ik heb het enorm naar mijn zin.” Toch knaagt er nog altijd wel iets aan hem, is Vrancken eerlijk. “Misschien begin ik het voetballen zelf, wel wat minder leuk te vinden.” Mede door zijn tijd bij NAC. “Daar is het echt meer moeten, waardoor het plezier er bij mij een beetje afging. Nu is het een stuk vrijblijvender.” Een vertrek bij de club uit Breda, zag de verdediger annex middenvelder dan ook wel aankomen. “Ik had continu last van blessures aan mijn hamstrings, liezen of kuiten, waardoor ik er zelf ook over twijfelde om te stoppen.” Het profvoetbal, haalde Vrancken daardoor uiteindelijk dus niet. “Dan valt er wel ineens een doel, waar je jarenlang voor hebt gewerkt, weg. In het begin was dat even zoeken.” Hoe staat het nu met zijn ambities als voetballer? “Dat heb ik wel een beetje laten gaan. Ik doe het nu vooral voor het plezier en om het leuk te vinden. Met minder prestatiedruk, gewoon lekker spelen.” Iets wat hij als trainer, ook probeert over te brengen. “Ik ben meer één van de jongens en maak regelmatig een grapje. Soms zou het wel wat serieuzer mogen.” Voorbeelden, heeft de student aan de Avans Hogeschool in Breda, in ieder geval genoeg. “Het is wel een voordeel dat ik zelf ook nog voetbal. Daardoor kun je toch bepaalde oefeningen meenemen, of denken: dat zou ik als trainer anders doen.” Of hij in de toekomst jeugdtrainer blijft, weet Vrancken nog niet, maar terug op het oude nest, zit de voetballer weer helemaal op zijn plek. “Qua team, hebben we een groep met enorm veel leuke gasten. En ik woon op twee minuten lopen van het sportpark, dus dat is lekker makkelijk!”
Klik op Unitas’30 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Unitas’30 voor meer informatie over de club.