Kiki Zandwijk is 23 en leidt tegenwoordig haar eigen franchise van Voetjebal in de Drechtsteden. Dat klinkt zakelijker dan het voor haar voelt. Want wat ze in essentie doet, is een kwestie van gevoel en niet veel anders dan wat ze altijd al belangrijk vond: jonge kinderen laten bewegen, laten lachen en laten ontdekken.
Haar eerste kennismaking met Voetjebal was in 2022. “In 2022 en 2023 heb ik met veel plezier trainingen gegeven bij Voetjebal Feyenoord. Daar ontdekte ik hoe waardevol het ouder- en kind concept van Voetjebal is.” Ze had op dat moment al een duidelijke richting gekozen: ze werkte als pedagogisch professional, in de kinderopvang en het speciaal basisonderwijs. “Ik vind het gewoon heel belangrijk dat kinderen zich kunnen ontwikkelen op een speelse manier. En dat ze aandacht krijgen. Die aandacht ontbreekt soms. Ouders zijn druk, veel op hun telefoon. Terwijl kinderen daar zó van opbloeien.”
Bij Voetjebal zag ze dat meteen terug. Kinderen die glimlachen, bewegen, zich uitleven. “Dat plezier is aanstekelijk,” zegt ze. Toch werkte ze daarna een tijd niet bij Voetjebal. “School ging voor, ik heb diploma’s gehaald en bleef actief in het basisonderwijs en de kinderopvang. En toen kwam dit op mijn pad.”
Voetjebal bood haar de kans om een franchise over te nemen. De Drechtsteden werden haar gebied. “Ik ben jong, maar ik voelde meteen: dit past bij mij.” Sindsdien is haar week gevuld met zaken waar ze een paar jaar geleden nog nooit over nadacht. Administratie. Contact met ouders. Marketing. Zalen zoeken. “Doordeweeks ben ik daar vooral mee bezig. Op dit moment heb ik één vaste zaal op zaterdag. Het begint ’s ochtends om negen uur. En dan zijn we tot twaalf uur bezig.” Haar plannen zijn groter dan één vaste zaal in Dordrecht. “We zijn altijd op zoek naar nieuwe leden, zijn in gesprekken met scholen en misschien ook activiteiten op zondag. Daarom heb ik sinds kort ook een trainer in dienst genomen. Ik wil uitbreiden. Binnenkort zijn we ook actief in een nieuwe zaal in Papendrecht.”
Wat haar het meest raakt, is wat ze op de vloer ziet gebeuren. “Het plezier dat kinderen met elkaar hebben. Hoe gekker jij doet, hoe gekker de ouders ook doen. En de kinderen? Die zijn lekker uitgeraasd. Voor sommige kinderen is het meer dan alleen bewegen. “Niet alle kindjes gaan naar een sportvereniging. Hier leren ze meedoen, samen met hun ouder. In een veilige omgeving. Dat is belangrijk voor het zelfvertrouwen. Fouten maken mag. Dat is misschien wel het belangrijkste. Prestatiedruk is er niet. Het gaat erom dat zoveel mogelijk kindjes plezier hebben. Kleine voetjes, groot plezier.”
Haar ambitie reikt verder dan alleen de zaterdag. Doordeweeks wil ze hetzelfde concept aanbieden bij BSO’s en kinderdagverblijven, in zalen door heel de Drechtsteden. “Dat sluit perfect aan bij mijn achtergrond. Ik ken die wereld.”
Kiki is jong, maar ze straalt rust uit als ze over haar werk praat. Alsof ze precies weet waar haar kracht ligt. “Als ik aan het einde van de dag zie dat kinderen moe maar blij zijn, dan weet ik waarvoor ik het doe.”
Voor haar is Voetjebal geen franchise op papier, maar een plek waar kinderen zichzelf mogen zijn. Het draait nog niet om het winnen of beter worden in voetbal, maar om iets wat veel eenvoudiger is: plezier hebben.