Patrick-propser fini GVVV

Na een seizoen in de Duitse Oberliga belandde Patrick-Prosper Fini deze zomer bij GVVV. Voor de 23-jarige verdediger de ideale omgeving om zich in de kijker te spelen. De oud-speler van NEC en Achilles’29 loert op een plekje in het betaalde voetbal. “En ik droom ervan om voor de nationale ploeg van Togo uit te komen.”

VEENENDAAL – De maand mei is in 2014 net begonnen als Patrick-Prosper Fini zich op het vliegveld van Brussel meldt. Eindbestemming van zijn reis luidt Lomé, de hoofdstad van Togo. “Ik had een brief ontvangen van de nationale voetbalbond om aan te sluiten bij de Onder 20-ploeg. Die bereidde zich voor op een dubbele kwali catie-interland voor de Afrika Cup met Marokko. Eerst thuis, daarna uit. Ik speelde destijds in de A1 van NEC, dat direct toestemming gaf om naar Togo af te reizen.”

De ouders van Fini zijn geboren in het West-Afrikaanse land. Patrick-Prosper kwam ter wereld in Tiel en groeide op in Wijchen waar hij nog steeds woonachtig is. “Op het vliegveld van Lomé stonden vertegenwoordigers van de voetbalbond te wachten. Net als familieleden. De eerste nacht bleef ik bij hen slapen. De volgende ochtend moest ik me melden in het spelershotel. Ik kende vooraf niemand, maar werd door de spelers en technische staf goed opgevangen.”

Tot een debuut kwam het helaas niet. “Het traject om een Togolees paspoort te verkrijgen, kwam net niet op tijd rond. Ik mocht dus niet spelen. Het duel met Marokko bekeek ik vanaf de tribune. Het werd 0-2, maar de return enkele dagen later leverde een 2-4 zege op. Togo ging door. Het was een prachtig avontuur om mee te maken. Ik spreek vloeiend Frans, dus kon me uitstekend redden. Sommige spelers communiceren onderling in het Togolees. Dat kan ik verstaan.” Zijn tweede voornaam Prosper is overigens de naam van zijn vader. “Ook draag ik nog een Togolese voornaam. Mawuli, dat betekent: God bestaat.”

WK 2022
Als kind kwam Patrick-Prosper Fini vaak in Togo. “Het is een prachtig land. Het verschil tussen rijk en arm is groot, maar er is veel te zien. Bergen, jungle, er liggen prachtige stranden. International worden, is een droom van me. Mijn paspoort is geregeld, maar de nationale bond wil me pas selecteren als ik voor een betaald voetbalclub speel. Dat is een mooi doel voor me. Aan het WK van 2022 in Qatar doet straks een recordaantal landen mee. Wie weet als Togo zich plaatst?”

Bij GVVV hoopt Patrick-Prosper Fini zich in de kijker te spelen. “Vooraf kende ik de club niet goed, maar ik ben uitstekend opgevangen. Ik rijd samen met Joeri Potjes naar Veenendaal. Spreken we af bij de parkeerplaats van de McDonald’s in Beuningen. We rijden om en om. In januari kon ik mijn contract bij 1.FC Bocholt met een jaar verlengen, maar het was niet goed voor mijn carrière om opnieuw een seizoen in de Oberliga te voetballen. De club wilde promoveren naar de Regionalliga, het laagste professionele niveau in Duitsland. Helaas lukte dat niet. Mijn zaakwaarneemster kende technisch directeur Rob de Boer van GVVV goed en zij zochten een verdediger voor dit seizoen. Het is voor mij belangrijk dat ik dit seizoen veel speelminuten maak. Ik kan op alle posities in de verdediging uit de voeten. Na enkele wedstrijden kwam er een plekje als rechtsback vrij. Tegen Katwijk kreeg ik de kans en vanaf dat moment speelde ik alles tot ik op de training een middenhandsbeentje in mijn rechterhand brak. Ik heb laten zien dat ik op dit niveau meekan.”

Elf jaar maakte Fini deel uit van de jeugdopleiding van NEC. “Ik zat al twee jaar in het talententraject toen ik als tweedejaars E-pupil de overstap naar NEC maakte. Daarvoor speelde ik twee jaar voor SC Woezik en twee voor NEC Amateurs. Ik eindigde in Jong NEC. Daar kende ik pech deel uit te maken van een piepkleine selectie. We speelden op de training vaak drie tegen drie of zelfs twee tegen twee. Slechts een keer in de drie weken stond er een competitiewedstrijd op het programma, maar dan kregen de bankzitters van het eerste elftal voorrang. Trainer Peter Hyballa bemoeide zich weinig met de beloften. Nu is de kans op doorbreken groter, maar daar denk ik nauwelijks over na. Alles gebeurt met een reden. Eerlijk gezegd was ik er toen niet klaar voor. Ik was niet goed genoeg. Nu is die situatie anders.”

ACHILLES’29
Fini zette zijn carrière voort bij Achilles’29. “Ze waren gedegradeerd uit de Eerste Divisie en wilden zo snel mogelijk terug. Toen de competitie enkele weken bezig was, schafte de KNVB de promotieregel uit de Tweede Divisie plotseling af. De problemen die daarna uitbraken bij de club, zijn bekend. In de winterstop vertrok bijna de volledige selectie. Ik kon al naar 1.FC Bocholt toe, maar het leek me beter om het seizoen af te maken. Bij Achilles’29 speelde ik alles. Ook al verloren we wekelijks, voor mijn leerproces was dat goed.”

Het seizoen in Duitsland beschrijft hij als zwaar. “In de voorbereiding trainden we elke dag. Ontzettend veel loopwerk. Conditioneel, fysiek en mentaal ben ik daar erg sterk geworden. 1.FC Bocholt is een grote club in die regio. Ze speelden vroeger in de Tweede Bundesliga. Ik carpoolde met Nick Buijl, die in Arnhem woont. Het voetbal is heel anders dan bijvoorbeeldnu in de Tweede Divisie, waar het tempo hoger ligt en technischer wordt gespeeld. In Duitsland hoef je niet altijd goed te voetballen, het resultaat telt. De club sprak de ambitie uit om te promoveren, maar in de tweede seizoenshelft raakten enkele sleutelspelers geblesseerd. Bovendien liet de koploper, die als enige promoveert, geen punten liggen.”

Met GVVV mikt Fini, die een keer in de week met een personal trainer speciale krachttraining afwerkt, dit seizoen op het linkerrijtje. “De kwaliteiten hebben we daarvoor. We moeten alleen stabieler worden. En minder onnodige tegendoelpunten incasseren. We hebben een goede, ervaren ploeg die het elke tegenstander lastig kan maken. Het kan hier bij GVVV een mooi seizoen worden.” (SB)

Voor de hele krant van de tweededivisiekrant. Klik hier
Meer informatie over GVVV? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over de tweededivisiekrant.
Klik hier voor een ander artikel over GVVV.