HULST – “Er was geen tegenstander in de buurt toen ik op doel schoot. Het schot raakte blijkbaar nog wel de lat, maar ik had vrij snel daarna door dat het met mijn knie enorm mis was.” Het zijn de woorden van HVV’24-aanvaller Jasper Sponselee (23).

Hij raakte 3 februari jl. op het kunstgras tegen SC Gastel zwaar geblesseerd aan zijn linkerknie. Momenteel revalideert hij vol motivatie van de kruisbandoperatie die hij half maart onderging.

“En het herstel loopt op schema. Momenteel ben ik vijf tot zes keer per week hard aan het trainen om weer terug fi t te worden. Het is natuurlijk erg zuur dat ik na die blessure geen enkele rol van betekenis meer voor het elftal heb kunnen spelen. Zeker ook omdat ik juist bezig was aan een goed seizoen. Ik was in vorm en had ook al zes goals gemaakt en ik graag het totaal van achttien dat ik vorig seizoen maakte had overtroffen. Dan is het extra frustrerend dat zo’n zware blessure roet in het eten gooit. Zéker ook omdat ik zelf nog vol ambitie zit en graag het maximale uit mijn voetbal wil halen. Dat ik nu wordt teruggeworpen, dat is klote. In het begin had ik het dan ook enorm zwaar, zag ik ook op tegen de revalidatie. Mede ook omdat ik binnen mijn werk natuurlijk weet hoe zo’n proces gaat en hoe langdurig het is. Maar zonder tegenslag geen overwinning. Die zin heb ik me ingeprent en daar ga ik voor.”

Dat sinds zijn blessure ook de prestaties van de derdeklasser ineens in een neerwaartse lijn terechtkwamen, dat doet de Hulstenaar extra pijn. “Natuurlijk. We waren erg goed bezig en ineens valt dat weg. Automatismen verdwenen en we kregen steeds meer te maken met blessures van bepalende spelers zoals ook Sinan Coban, die als aanspeelpunt en afmaker erg belangrijk is voor onze ploeg. Dat gaat zich dan wreken en zag je terug in de resultaten, maar zeker ook in ons spel.”

Dat er uiteindelijk door de goede resultaten in de eerste periode een nacompetitieticket is uitgerold, bleek tocht uiteindelijke een ‘geschenk’ wat voor de ploeg misschien wel te vroeg kwam. TSC bleek met 7-0 in de nacompetitie een flinke brug te ver. “We wilden graag meedoen om het kampioenschap, maar dat is een lastige missie gebleken. De selectie was daarvoor in de breedte simpelweg niet sterk genoeg voor. We mogen blij zijn, dat er vanuit de JO19 met Bodhi van der Sijpt een speler de laatste wedstrijden zijn waarde heeft getoond. Voor de toekomst zit er misschien een paar jeugdige talenten aan te komen die kunnen doorstromen. Verder hebben we met Tim de Feijter en ook Ibrahim Eryürük al twee versterkingen erbij. Dat is ook nodig gezien de personele problemen die we hadden door de blessures. Jammer is het wel, dat Joshua Geertsen vertrekt naar het Belgische Yellow Blue. Het is dus zaak om de boel kwalitatief weer op niveau te brengen en ik hoop daar in het nieuwe seizoen wel mijn bijdrage aan te kunnen leveren. Maar ik ga niks overhaasten en me keurig aan het uitgestippelde pad houden. Ik ga er vanuit, dat ik na de winterstop weer kan aansluiten in januari 2020.”

Tot die tijd is het dus revalideren en zorgen dan het lichaam weer zo sterk mogelijk wordt. “Ik die nu veel fi etstraining en fitness bijna dagelijks om het bovenlichaam en beenspieren aan te sterken. Het voetballen volg ik vanaf de zijlijn en hoop dat we wellicht nog mooie resultaten kunnen boeken. Voor mezelf wil ik graag op een zo hoog mogelijk niveau spelen. Ik denk ook dat ik dat aankan, alleen heeft die vervelende blessure daar een dikke streep door getrokken. Ik ben voor mijn gevoel toe aan een stap hogerop, maar dan komt deze blessure erg slecht uit. Het is een seizoen om snel te vergeten voor mij en zaak om na de revalidatie dubbel zo sterk terug te keren.”