Joost van Ast (56) voelt zich kiplekker als trainer en leider bij de vrouwentak van MVV’27. Hij heeft niet zoveel op met mannelijke voetballers, die snel vervallen in haantjesgedrag. Britt Verboon (18) is aanvoerder van de Onder 19 en voelt zich eveneens prima op haar plek bij de club uit Maasland. Na enig wikken en wegen, zou ze zelfs het paardrijden voor het voetbal willen opgeven.

Van Ast heeft twee dochters, waarvan er eentje – Larissa – zich al op vroege leeftijd aanmeldde bij VDL in Maassluis. Toen bleek dat zij niet kon doorstromen bij deze vereniging, lag een overgang naar MVV’27 voor de hand. “Ik ben van verschillende teams waarin Larissa speelde de trainer geweest”, vertelt Van Ast, een man die naar eigen zeggen ‘barst van de energie’. “Larissa is inmiddels 25 en komt uit in het eerste vrouwenteam. Ik ben nu trainer en leider van het team en heb ook heel veel plezier in het trainen van de Onder 19. Daarnaast train ik de keepsters van deze teams.”

Van Ast kwam zelf als voetballer uit voor Excelsior Maassluis en VDL, om vervolgens de smaak van het lopen van marathons te pakken te krijgen. Hij is er de persoon niet naar om de wereld als een zwartkijker te beschouwen. “Daarom vind ik het vrouwenvoetbal ook zo leuk. Die meiden zijn allemaal zo positief. Ze zeuren niet, willen altijd trainen en hebben geen grote mond. Ik heb korte tijd ook een jongensteam getraind, maar dat was helemaal niets voor mij. Ik ergerde me aan hun sterallures en ook aan het doorrollen, wanneer ze een schop hadden gehad. Bij de vrouwen gaat het er veel gemoedelijker aan toe. Ik kom voor mijn plezier, zie je? Aan verwend gedoe heb ik geen enkele behoefte.”

De in de inleiding aangehaalde Verboon leeft zich in de Onder 19 uit als laatste vrouw. Eén enkel jaartje daargelaten, is de studente Pedagogiek in Den Haag altijd captain geweest. “Mijn familie heeft niet bijster veel met de voetbalsport”, lacht Verboon. “Maar ik had al heel snel de smaak te pakken. Tijdens de pauzes van mijn basisschool De Groene Oase, was ik altijd aan het voetballen. Meestal met jongens natuurlijk, maar soms deden er ook andere meiden mee.” Ze wil haar stempel op een constructieve manier drukken, stelt Verboon. Voor haar geen autoritair gemekker omdat ze de aanvoerdersband om haar arm draagt. “Ik help Joost gewoon waar het kan. Hij geeft in de rust vaak aanwijzingen en dan vertel ik ook hoe ik het zie. Meestal heel kort hoor, het is niet nodig om lang uit te weiden. Maar als aanvoerder moet ik wél wat zeggen, vind ik.”

Verboon vertelt hoe ze ook geniet van haar andere passie, paardrijden. Ze bezit een eigen paard, Rens, waarmee ze echt is vergroeid geraakt de laatste jaren. “Mijn vader heeft een grondbedrijf aan de rand van Maasland en ons huis en de stal zitten daaraan vast. We hebben veel ruimte, waardoor ik Rens lekker dicht bij me heb. Het is een heel lief beest, ik ben echt gek op hem. Ik zou echt niet weten wat ik eerder zou opgeven: mijn paard of het voetbal.” Tien seconden later komt Verboon schoorvoetend dan toch met een keuze. “De sociale contacten bij MVV’27 zijn echt onmisbaar. En paardrijden is duur, dus ik zou uiteindelijk nipt voor het voetbal kiezen. Dat ik het steeds drukker krijg op school, neem ik mee in mijn beslissing. Als ik tijd genoeg had, zou ik echt niet kunnen kiezen.”

Klik hier meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27