Zouden jullie jezelf eens voor kunnen stellen?
Ik ben Laura Groeneveld, 20 jaar oud. Ik woon in Werkendam bij mijn ouders samen met mijn tweelingzus en jongere zusje van 15 jaar.

Ik ben Marieke Blijenburg 19 jaar oud. Ik woon in Werkendam bij mijn moeder samen met mijn tweelingbroer.

Wat voor werk of opleiding doen jullie?
Laura; Ik ga op maandag naar school in Breda, waar ik bezig ben om hopelijk in juni af te studeren als Directiesecretaresse/Managementassistente. Naast mijn opleiding werk ik als financieel medewerkster van dinsdag tot en met vrijdag bij Solid Systems B.V. in Raamsdonksveer. Het bedrijf richt zich op beveiligingssystemen. 

Marieke: Ik ben nog aan het studeren. Ik studeer Bedrijfskunde op het HBO aan Avans Hogeschool in Breda. Vooral in de weekenden werk ik bij ons in het dorp in een kroeg, uitgaansgelegenheid This-It. 

Wat zijn jullie hobby`s naast het voetbal?
Marieke: Mijn hobby’s naast het voetballen zijn een beetje cliché haha, maar het zijn wel de dingen die ik graag doe, zoals tijd door brengen met mijn vrienden, familie en mijn vriend.

Laura: Mijn hobby’s naast het voetballen zijn tijd door brengen met vrienden, familie en mijn vriend. 

Wanneer zijn jullie begonnen met voetbal en in welke elftallen heb je allemaal gespeeld en wanneer maakte je je debuut voor dames 1?
Laura: Ik ben ruim 12 jaar geleden begonnen met voetballen bij Kozakken Boys. Er was toen al een meidenteam, maar die leeftijd lag een aantal jaar hoger dan dat mij leeftijd toen was. We zijn toen een nieuw team geworden, als ik me het goed herinner ook het jongste meidenteam bij Kozakken Boys. Mijn vader is toen trainer geworden en dat heeft hij 8 jaar lang gedaan, van hem heb ik dus ook het meeste geleerd. 

Ik heb toen een aantal jaar in de E4M gespeeld, daarna in de MD1 en vanuit daar doorgeschoven naar de MC1. Het toenmalige MB1 had meiden nodig om door te kunnen spelen. Na een paar gesprekken ben ik samen met nog een teamgenootje en mij tweelingzus die toen nog keepster was op jonge leeftijd door geschoven naar de MB1, mijn vader is toen als trainer meegegaan en heeft ons een aantal jaar bovenin laten meedraaien in de 1e klasse. Ik denk dat dat mijn leukste jaren bij Kozakken Boys geweest zijn. 


Ook toen was er al een dames elftal bij Kozakkenboys en elke zaterdag na mijn eigen wedstrijd mocht ik meedoen met de oudere meiden. Elke zaterdag twee wedstrijden, je wilt niets liever als je het spelletje leuk vindt. Ook na een aantal jaren in de MB1 was er een probleem met het doorschuiven om een MA1 te vormen. Ik ben toen samen met nog meer meiden op 16-jarige leeftijd al in het dames elftal van Kozakken Boys gekomen met Leonard Paans als trainer.
Buiten mijn leukste jaren met mijn vader als trainer in de MB1 heeft Leonard dat voor mij bij de dames bijna weten te overtreffen. 1 á 2 jaar dames op jonge leeftijd, onderaan beginnen, kampioen worden, daarna weer bovenin meedraaien en als hoogte punt de finale van de beker spelen. Toch wel een fijne tijd om op terug te kijken. 

Marieke: Ik ben begonnen met voetballen in groep 7, dus dan was ik 11 jaar. Het was begonnen, omdat ik mee wilde doen met het schoolvoetbal en dat beviel me erg goed, waardoor ik graag op voetbal wilde. 
Als ik mij nog goed herinner ben ik begonnen in de DM4, wat uiteindelijk gauw MD1 werd. Daar heb ik een aantal jaartjes gevoetbald en moest ik nog een jaar langer blijven, dan de meeste meiden die doorstroomde naar de MC1, uiteindelijk mocht ik naar de MB1 en uiteindelijk op 15 jarige leeftijd ben ik begonnen bij de Dames 1.

Zijn jullie weleens eerder uitgekomen voor een andere Club?
Marieke : Ik ben nog nooit voor een andere club uitgekomen, dan Kozakken Boys. Dus dit is allemaal nieuw voor me en deze kans wil ik zeker niet laten schieten.

Laura : De overstap naar Peursum is voor mij de eerste keer dat ik voor een andere club ga spelen. Ik houd van een uitdaging en wilde deze na een goed gesprek ook zeker niet uit de weg gaan.

Helaas heeft Kozakken Boys zich voor het 2e jaar op rij noodgedwongen moet terugtrekken, voelde jullie dit al aankomen en wat was je reactie?
Laura: Toen de dames van Kozakken Boys zich voor de tweede keer terugtrok uit de competitie was ik zelf al twee weken eerder gestopt met voetballen. Helaas was voor mij door verschillende reden het plezier weg en kon ik mijn motivatie niet meer oprapen om het seizoen af te maken.
Toen ik stopte wist ik al dat wij het einde niet zouden redden, of ik nou wel of niet door zou gaan, het krap aantal meiden is het hele seizoen al het grootste probleem geweest. Het blijft zonde, ondanks het krappe aantal meiden, hebben wij ons wel goed stand kunnen houden in onze competitie en draaide we netjes mee in de middenmoot wat ons doel ook was. 

Marieke: Mijn eerste reactie nadat ons team was opgeheven was dat we als team natuurlijk al een vermoeden hadden, want we stonden er zelf het dichtste bij en zagen hoe het steeds minder werd met het damesteam. Uiteindelijk na veel oproepen te plaatsen/acties te voeren op social media en dergelijke om meer dames te krijgen voor ons team, kwam daar helaas niet veel uit om ons team op de been te houden. Na een aantal gesprekken heeft het bestuur besloten om er een punt achter te zetten en is dat met de overgebleven dames medegedeeld. Ik vond het echt verschrikkelijk, vond het voetballen zo leuk en gezellig met mijn vriendinnen en dat viel in 1 klap weg, waardoor ik gelijk dacht ‘en nu dan?’ Wat moet ik nu gaan doen? 

Als je een hoogtepunt moet noemen van jullie periode bij Kozakken Boys wat komt er dan als 1e in je op?
Marieke: Er zijn natuurlijk nog genoeg hoogtepunten van mijn tijd bij Kozakken Boys waar ik zeker op terug kan blijven kijken zoals: prachtige seizoenen hebben meegemaakt, zoals onderaan beginnen met een nieuw damesteam en gelijk kampioen worden in de 5e klasse. Lekker voetballen in de 4e klasse, waaruit bleek dat we prima zaken deden en zonder kampioenschap door konden stromen naar de 3e klasse. En zeker niet te vergeten de finale van de beker te spelen. Al met al vind ik het nog steeds jammer dat het damesteam is weggevallen bij Kozakken Boys, maar ik hoop gauw mijn plek te vinden bij Peursum Dames 1 en ik denk dat dat wel goed komt! 

Laura: Het op dat moment jongste meidenteam vormen met mijn vader als trainer is misschien wel het grootste hoogtepunt van mijn tijd bij Kozakken Boys. Natuurlijk niet te vergeten vanwaar wij zijn gekomen bij de dames en waar wij zijn geëindigd. Beginnen in de 5e klasse, kampioen worden. Meedraaien in de 4e klasse, doorstromen naar de 3e klasse en de finale van de beker spelen. Ik denk allemaal hoogtepunten om op terug te kijken.

De trainers van Peursum maakte al snel bij jullie kenbaar dat ze geïnteresseerd waren in jullie kwaliteiten. Wat was je 1e reactie toen jullie werden benaderd?
Laura; Er was een grote twijfel toen ik door jullie werd benaderd. Ik had al wat vernomen van Marieke, maar heb het even afgewacht. Na 12 jaar voor dezelfde club voetballen is het denk voor iedereen lastig de overstap te maken naar een andere club. 

Marieke: Mijn eerste reactie nadat ik werd benaderd door de trainers van Peursum was dat ik in eerste instantie nog positief was dat ons eigen damesteam nog op de been zou blijven, maar dat bleek naderhand niet meer zo te zijn. En ik wilde toch blijven voetballen, maar het voelde aan de ene kant niet op zijn plek om naar een andere club te gaan. Het was zeker leuk om te horen van andere trainers, in dit geval Peursum, dat ze interesse in je hadden in je kwaliteiten als speelster. Na wat berichten naar elkaar toe, dachten we dat een gesprek sowieso geen kwaad kon en we waren erg benieuwd wat ze ons te vertellen hadden en hoe ze het voor hun zagen.
Al snel volgde er een gesprek van bijna 1,5 uur met de trainers en de dames-commissie van Peursum.

Al snel volgde er een gesprek met de trainers en dames-commissie van Peursum, Hoe vind je dat je bent ontvangen tijdens dit gesprek en wat maakte jullie zo enthousiast dat jullie de overstap maken naar Peursum?
Laura : Na goed overleg bij jullie op gesprek geweest waarin wij ons erg welkom voelde. Het is natuurlijk altijd leuk dat andere clubs interesse in je tonen en laten zien dat ze je willen hebben. De voorbereiding van het gesprek, het gesprek zelf, daar konden wij eigenlijk niets negatief uit opmaken.
Ook speel ik al sinds ik voetbal tegen Peursum, altijd leuke sportieve wedstrijden, leuke meiden en een leuke begeleiding. Het voelde daarom ook al goed. Samen op de terugweg ook erg enthousiast erover zitten kletsen met Marieke en het thuisfront was net zo enthousiast. We hebben ook geen week nodig gehad om kenbaar te maken bij jullie te komen spelen. 

Marieke: Bij het gesprek zijn we erg goed ontvangen, een gezellig praatje en bakje koffie erbij. Het scheelde al dat ik met de trainer Ron al vaker had gesproken bij de Proxsys Cup en bij wedstrijden wanneer we tegen elkaar moesten spelen. Het was een erg goed gesprek, alles was goed geregeld en uitgewerkt en ze wisten goed wat ze te vertellen hadden en waren goed voorbereid op het gesprek en wisten goed wie ze voor zich hadden, dat was erg prettig! 
Op de terugweg in de auto waren Laura en ik eigenlijk gelijk enthousiast en konden geen negatief punt bedenken aan ons gesprek. Hoe alles zo goed geregeld is voor een meiden/damesteam hadden wij nog nooit meegemaakt. Na wat overleg met familie thuis en samen nog even er over gehad te hebben was de keuze eigenlijk al gemaakt. Stiekem was de keuze op de terugweg na het gesprek al gemaakt, maar uiteindelijk hebben we ‘ja’ gezegd en heb ik heel veel zin in het nieuwe seizoen. 

Afgelopen zaterdag ook bij Peursum Dames 1 wezen kijken. Gelijk kennis gemaakt met de meiden en ik had er een goed gevoel over, Een heel gezellige groep meiden en ik zie het zeker positief in om met z’n allen en goed seizoen te gaan draaien.

Wat zijn jullie doelstellingen met Peursum?
Marieke: Mijn doelstellingen met Peursum voor het volgende seizoen zijn ten eerste mezelf thuis voelen in het team en bij de club. Er met zijn allen voor zorgen dat we een hecht team met elkaar worden en veel plezier hebben samen in het spel. Daarnaast natuurlijk ervoor zorgen dat we bovenin mee kunnen draaien in de 3e klasse, mijn streven is zeker uiteindelijk voor promotie, misschien niet dit jaar, maar zeker volgend jaar! En elke week een compleet en gemotiveerd team op het veld hebben staan met trainingen en wedstrijden.

Laura: Mijn doelstelling voor volgend seizoen is het hopelijk snel mengen in de groep, samen een echt team vormen die allemaal dezelfde kant op kijken. Sportief, fanatiek en gemotiveerd trainen en voetballen. En achteraf een drankje drinken met drie punten opzak. Meedraaien boven in onze competitie en het liefst voor promotie spelen. Maar voor mijzelf het plezier in het spelletje weer terugvinden.