Hij had er toch wel tegenop gezien, zijn laatste wedstrijd in Vierpolders 1. Voor Ricardo Nijsen kwam op de laatste zaterdag in mei een einde aan zijn actieve voetbalcarrière. Als zijn loopbaan een taart was geweest, zorgde hij zelf tegen GHVV’13 voor een spuitbus vol slagroom.

In de streekderby tegen de fusieclub uit Heenvliet en Geervliet maakte hij twee doelpunten: de 3-0 en 4-0. Bij die stand kon hij met een gerust hard van het veld stappen, met vrouw en zijn twee kinderen in de nabijheid. Uiteindelijk won het Nijsen-loze Vierpolders met 5-0 van de formatie van trainer John Stougje.
“Een afscheid om van te dromen”, sprak hij na afloop. Vooraf had hij zo zijn bedenkingen. “Ik wilde niet te veel poespas. Weet je, ik wil altijd winnen. Mijn afscheid moet niet de boventoon gaan voeren. Het gaat om die drie punten.”
Zijn ploeggenoten hadden zijn boodschap goed begrepen: winnen, liefst met een grote uitslag. “Wat mijn teammaatjes hebben laten zien, die strijd… die passie.”
Om er aan toe te voegen dat hij zich geen mooier afscheid had kunnen wensen. “Ik ben Vierpolders en die gasten ook verschrikkelijk dankbaar. Dit is een mooie kroon op mijn carrière.”
Wat hij in de toekomst gaat doen is nog ongewis. Ze zullen hem echter niet in de lager elftal zien spelen. “Daar ben ik veel te fanatiek voor. Dat gaat fout”, aldus de 39-jarige inwoner van Brielle, die bij Vierpolders begon als verdediger maar langzaam opschoof naar de aanval.
Hij traint nu de jeugd van Brielle. Er is al geopperd dat hij volgend seizoen assistent-trainer moet worden van Vierpolders-trainer Paul Bestebreur. Hij twijfelt echter of dit het juiste startmoment is. “Hoe kijken mijn teamgenoten dan tegen mij aan? Ik ga dit afscheid eerst laten bezinken. Het is niet niks, hé. Je sluit toch een belangrijk deel van je leven af.”