LorenzoSoaresSpartaRotterdam

Lorenzo Soares Fonseca (21) komt uit voor Jong-Sparta, wat uitkomt in de tweede divisie. Sinds afgelopen seizoen heeft hij zijn contract verlengt, wat een beloning is voor zijn harde werk. Vorig seizoen maakte hij dan ook zijn debuut in Sparta 1, wat nog uitkwam in de Keuken Kampioen divisie, dit was tegen Jong-Ajax. Tijdens de promotie op de Vijverberg mocht hij ook minuten maken van trainer Henk Fraser.

Hij is ondertussen ook Kaapverdiaans international geworden. “Ik maakte mijn debuut tegen Togo, wat ook een Afrikaans land is. “Ik kende al een aantal jongens van de nationale ploeg waaronder, Elso Brito, Jeffry Fortes en Rodny Cabral.” Zelf is hij als voetballer begonnen bij Spartaan’20, uit Rotterdam. “Ik heb daar alle selectie-elftallen doorlopen vanaf de JO9 tot aan de JO17. Ik werd toen als zeventienjarige gescout.

Zijn debuut en wat voor de wedstrijd zich afspeelde ging kon Lorenzo zichzelf nog goed herinneren. “Ik was zes maanden geblesseerd, wat een zware periode was. Allebei mijn hamstrings waren afgescheurd. Toen ik fit was, pakte ik meteen de draad weer op en dat ging best goed. Nadat ik mij zelf had herpakt, mocht ik een aantal keer mee trainen bij het eerste. In de wedstrijd tegen Jong-Ajax raakte rechtsback Fankaty Dabo geblesseerd, waarna ik mijn opwachting mocht maken. Het was de gezonde spanning die door mijn lijf gierde, maar als je eenmaal op het veld staat verdwijnt dat.”

De wedstrijd tegen de Graafschap, op de Vijverberg was voor hem een wedstrijd om nooit te vergeten. “Thuis hadden we verloren, waardoor we moesten winnen. Iedere speler wist dat. In de bus begon je te voelen dat de focus, het vertrouwen en de missie er was. Uiteindelijk pakte het voor ons goed uit en kwamen wij terug in de Eredivisie. Na de wedstrijd was de sfeer in de kleedkamer, bus en op het Kasteel dan ook geweldig.”

Vorig seizoen scheurde de centrale verdediger zijn hamstring af, wat voor hem een flinke tegenvaller was. “Ik scheurde eerst mijn linker hamstring, dat was even schrikken voor mij, omdat ik nog nooit zo’n soort blessure heb gehad. Ik werd langzaam weer fit en had drie keer wee meegetraind, waarna ik mijn andere hamstring afscheurde. Dat zat dan ook wel diep, toen dat gebeurde. Ik ging daarna dan ook aan de slag met trainen, zowel individueel als met de fysio om er zo snel mogelijk bovenop te komen. Mijn debuut was dan ook wel een cadeau, voor het harde werk. De promotie en de verlenging van mijn contract, hoorde daar uiteraard ook bij.”

De ouders van Lorenzo spelen een belangrijke rol in zijn leven, zo hebben zij hem ook gesteund tijdens zijn blessure. “Mijn ouders hebben mij altijd scherp gehouden om de doelen te bereiken, die ik wilde bereiken. Ze zitten nu nog steeds kort op me en helpen me met heel veel dingen. Mijn ouders ben ik dan ook dankbaar voor waar ik nu staan. Mijn vader komt ook iedere wedstrijd kijken. Hij maakt mij, om het voetbal heen een beter persoon en daarnaast een betere voetballer.”

Lorenzo is eenentwintig jaar, waardoor hij zelf het gevoel begint te krijgen dat hij wilt slagen. “Voor mijn gevoel moet ik nu dan ook echt een doorbraak gaan maken. Het is voor mij van belang om een volgende stap te maken en of dit bij Sparta is of bij een andere club is niet zo van belang. Ik wil minuten maken en mezelf bewijzen op een hoger niveau. Uiteindelijk zie ik wel, wat er op mijn pad komt.”